Op de bon slingeren en slingerende bonnen

Wat is dat toch, die aantrekkende en afstotende werking van het bonnetje? Wie raken in de ban, of in de valstrikken verzeild van het bonnetje? Maar wat is dat nu eigenlijk, een bonnetje?

Menig burger kent de bon. De bon die je het gevoel geeft iets verkeerd te hebben gedaan. Zo’n bon wordt Bonje bezorgd door een diender, een ambtenaar met gezag en met de macht om je voor een overtreding te beboeten. Een dergelijke ambtenaar dient toe te zien op het handhaven van de openbare orde, op het naleven van wetten en regels. Doorgaans kennen wij deze regels wel en worden bonnen bij overtreding geaccepteerd. We lopen hier dan niet voor weg en betalen met enige tegenzin. Dat wel. Zo niet, dan moeten wij hiervoor zwaarder boeten. Ook dat weten we. Zo’n bon is eigenlijk een bewijs van afrekening, van een in te lossen of ingeloste schuld.

Ook politici kennen de bon, al gaat het beroepshalve dan meestal om ‘bonnetjes’. Dit zijn bonnen die hen niet worden verstrekt door een diender, maar meestal door een bediende. Doorgaans ziet men niets verkeerd in het ontvangen van zo’n bon. Na genuttigde spijzen en dranken doet ook de hoogte niet ter zake. De onverzadigbaren onder hen nemen deze bonnetjes zelfs met graagte aan om deze vervolgens zo snel mogelijk in te dienen en er geld voor te ontvangen. Lees meer ...

Hieraan zijn niettemin ook grenzen gesteld. Zo zijn er regels voor het indienen van bonnetjes. Ook moeten deze op het juiste adres worden ingediend. Niet alles kan immers zomaar Bonnenuit ’s lands kas worden vergoed. In elk geval is zo’n bonnetje een bewijs dat een geleverde prestatie van een kok of een dienst van een kroegbaas is vergoed. Bij de ingediende bonnetjes is het echter niet altijd duidelijk wat nu de tegenprestatie van de betreffende politicus is geweest. Al helemaal lastig te verteren wordt het om bij deze drankconsumptie, of bij deze geldhonger, het landsbelang of het algemeen nut te ontdekken. Weliswaar wordt van politici en ambtenaren verwacht dat zij de declaratieregels kennen, maar het integriteitsbewustzijn blijkt maar al te vaak te zijn beneveld door het nuttigen van dure flessen wijn. Het bonnetje wordt dan al licht opgevat als een aantrekkelijke waardebon. Zoek raken deze zelden.

Toch zijn er ook politici die bonnen kwijt zijn, of daar geen goede herinnering meer aan hebben. Niet door overmatig drankgebruik, maar willens en wetens. Althans, zo lijkt het. De burger en de volksvertegenwoordiger moet er dan maar op vertrouwen dat het zo goed is. Gelukkig bestaat er dan naast de parlementaire controle ook nog de persvrijheid. Dienaren van de vrije pers, zoals recentelijk van NRC en Nieuwsuur, zijn niet zo goedgelovig. Vroeg of laat brengen zij onjuist ingediende, verloren gewaande of verdonkeremaande bonnetjes weer aan het licht. Dan blijkt het bijvoorbeeld te gaan om copieuze maaltijden, of om een riante vergoeding aan een crimineel zonder duidelijke tegenprestatie van diens zijde voor de samenleving. Gul uit ’s lands kas verstrekt en ook nog eens belastingvrij ontvangen. Het kan niet op. Het recht krijgt zo wel een merkwaardige loop bij ‘Justitie’. Het is dan ook maar goed dat dergelijke politici worden afgerekend. Al lichten zij helaas nogal eens hun hielen zonder inzage in hun beweegredenen te verschaffen. Meestal verklaren zij kortweg niets verkeerd te hebben gedaan, of uitsluitend voor “Volk en Vaderland” te hebben gehandeld en verdwijnen via de achterdeur in het niets. Want dergelijke politici blijken niet alleen een zwak geheugen te hebben, zij hebben ook geen verhaal meer. De partij schermt hen dan af. Want het partijbelang prevaleert hierbij boven het individu en boven het landsbelang.

Maar wat worden wij hiervan wijzer? Met bonnetjes blijkt eigenlijk altijd wel overheidsgeld te zijn gemoeid. Vaak wordt dit gewoon verantwoord, soms wordt het gretig geïncasseerd, soms ook wordt het kwistig uitgegeven. Maar vooral in combinatie met een zwak integriteitsbewustzijn wordt met overheidsgeld slordig en onverantwoord omgesprongen. Geloof politici daarom niet op hun woorden, maar reken hen af op hun daden. Wie zich aan de regels houdt, of wie zich kan verantwoorden wordt niet afgerekend. Niet door het parlement, niet door de pers. Wellicht dat die politici, voor wie het geld dan toch te machtig is geworden, zich kunnen hervinden in de partij Voor Verantwoordelijkheid en Democratie. Er valt dan ook nog genoeg te doen. Niet alleen voor de integriteitscommissie van deze partij, maar ook voor ons.

Hans Stukart

.

 

Een reactie op “Op de bon slingeren en slingerende bonnen

  1. Komische blog met een kwinkslag naar de integriteit van politici, hun declaratiegedrag en het actuele nieuws over de ‘Teeven-deal’, zogenoemd gemaakt in het belang voor Volk en Vaderland.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.